Η επιστήμη της μακροζωίας και η χριστιανική πίστη συναντώνται σε ένα κοινό όραμα: τον άνθρωπο που δημιουργήθηκε για την αφθαρσία. Ένα στοχαστικό άρθρο για τη ζωή, τη γνώση και του ίδιου του θαύματος της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ζούμε μια εποχή όπου η επιστήμη προσεγγίζει το άγνωστο με τρόπους που μοιάζουν σχεδόν θαυματουργοί.

Η σύγχρονη επιστήμη ανοίγει παράθυρα σε κόσμους που μέχρι χθες ανήκαν στη φαντασία. Η μελέτη της μακροζωίας, των γονιδίων και της κυτταρικής ανανέωσης αποκαλύπτει πως ο άνθρωπος κρύβει μέσα του μια πηγή ζωής ανεξάντλητη. Οι ερευνητές αναζητούν το μυστικό της νεότητας, τη δυνατότητα να ζούμε περισσότερο και ουσιαστικότερα. Όμως η Γραφή μάς θυμίζει πως αυτό το μυστήριο είναι αρχαίο όσο και ο ίδιος ο άνθρωπο.

Αν στρέψουμε το βλέμμα στην αρχή των πάντων, στην ημέρα της Δημιουργίας, θα δούμε ότι αυτό το θαύμα δεν είναι καινούργιο. «Καὶ εἶπεν ὁ Θεός ας ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ’ ὁμοίωσιν» (Γεν. 1,26). Ο Θεός, που είναι άφθαρτος και αιώνιος, έπλασε τον άνθρωπο ως αντανάκλαση Του. Μπορεί να αποκτήσει αυτά τα στοιχεία του Πατέρα διότι κάνει σκέψεις που κάνει και ο Θεός. Του χάρισε λογική, ελευθερία και τη δυνατότητα να προοδεύει προς το καθ’ ομοίωσιν δηλαδή γίνει όμοιος με τον Δημιουργό του. Ο άνθρωπος πλάστηκε για να ζει αιώνια, να μετέχει στην ίδια τη ζωή του Θεού. Η αφθαρσία δεν ήταν όνειρο ή επιβράβευση, αλλά ο φυσικός προορισμός της ύπαρξής του, πριν η φθορά και ο θάνατος εισέλθουν στον κόσμο.

Σήμερα, όμως, η εικόνα αυτή μοιάζει να έχει αλλοιωθεί. Βλέπουμε γύρω μας ανθρώπους να πεθαίνουν καθημερινά από ασθένειες, πείνα, δυστυχήματα, βία και αδικία. Ο άνθρωπος έγινε θύμα του εαυτού του, δέσμιος των παθών και της κοινωνίας που ο ίδιος έχτισε. Ο σύγχρονος άνθρωπος στέκεται ως αντίποδας εκείνου του πρώτου ανθρώπου της Δημιουργίας, από το φως της αφθαρσίας πέρασε στη σκιά των παθών της φθοράς.

Το γήρας είναι πια μια αγωνία που αφορά όλους. Είναι ένα μεγάλο υπαρξιακό και κοινωνικό πρόβλημα. Οι ηλικιωμένοι βλέπουν τις δυνάμεις τους να τους εγκαταλείπουν και την αυτονομία τους να χάνεται. Πολλές φορές μάλιστα, μέσα σε κοινωνίες που υψώνουν την ταχύτητα και τη νεότητα ως αξίες, οι γέροντες βιώνουν τη μοναξιά, την απόρριψη, ακόμη και τη λησμονιά. Είναι τραγικό να συνειδητοποιεί κανείς ότι συχνά ακόμη και τα ίδια τα παιδιά απομακρύνονται από τους γονείς τους, αφήνοντάς τους να σβήνουν αθόρυβα σε ένα δωμάτιο ή σ’ ένα γηροκομείο.

Κι όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, η επιστήμη σήμερα ψάχνει, ίσως χωρίς να το ξέρει, τα ίχνη εκείνης της αρχέγονης αφθαρσίας. Μελετά τα μυστικά του DNA, επιδιώκει να επιβραδύνει τη γήρανση, να ανακαλύψει πώς τα κύτταρα μπορούν να θυμηθούν τη νεότητά τους. Κι όσο προχωρά αυτή η έρευνα, τόσο πλησιάζει στο βαθύτερο μυστήριο της ζωής: ότι η ανθρώπινη ύπαρξη δεν είναι απλώς βιολογία, είναι πνοή Θεού μέσα στην ύλη.

Ξέρετε τι σημαίνει να καταργηθεί ο θάνατος; Να πάψει ο άνθρωπος να έχει ανάγκη από τη φθαρτή ζωή, να μην πονά, να μη γερνά, να μην πεθαίνει. Αυτή είναι η αληθινή νίκη – η επιστροφή στην προ πτωτική κατάσταση, εκεί όπου ο θάνατος δεν έχει καμία εξουσία. Γιατί το κακό δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απουσία αυτού που δεν έγινε ακόμη, η καθυστέρηση της αποκατάστασης του ανθρώπου στην αλήθεια του.

Όταν η πίστη και η επιστήμη ενώνονται, η γνώση παύει να είναι αλαζονεία και γίνεται φως. Η επιστήμη χρειάζεται να συνδεθεί ξανά με το Ευαγγέλιο του Χριστού, να αναγνωρίσει ότι κάθε ανακάλυψη είναι αντανάκλαση της Δημιουργίας. Κάθε κύτταρο που αναγεννάται, κάθε φαινόμενο που εξηγείται, δεν είναι απλώς πρόοδος, αλλά υπενθύμιση της Ανάστασης που δεν έπαψε ποτέ να ενεργεί μέσα στον κόσμο.

Ζούμε, πιστεύω, την πιο φωτεινή εποχή που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Είναι η στιγμή που μάς δίνεται η ευκαιρία της ελεύθερης επιλογής: να επιλέξουμε τη Ζωή, να αναγνωρίσουμε την αφθαρσία που υπάρχει μέσα μας. Ο παλαιός άνθρωπος φεύγει σιγά-σιγά, και ο νέος, ο άφθαρτος, αρχίζει να αντικαθίσταται.

Η πραγματική μακροζωία δεν είναι ο χρόνος που προσθέτουμε στη ζωή μας, αλλά η αιωνιότητα που αφυπνίζεται μέσα μας.

Κάθε άνθρωπος, βαθιά μέσα του, κουβαλά μια μνήμη χαμένου Παραδείσου, μια νοσταλγία για εκείνη την πρώτη στιγμή που η ζωή δεν είχε τέλος. Ο άνθρωπος δεν φοβάται τον θάνατο και τη φθορά επειδή είναι αδύναμος τον αρνείται γιατί δεν πλαστήκαμε για αυτόν. Η επιστήμη μπορεί να ανακαλύπτει, να αναλύει, να επεκτείνει τα όρια της γνώσης, αλλά μόνο η πίστη μπορεί να αποκαλύπτει. Και όταν οι δύο πορείες συναντηθούν, τότε ο άνθρωπος δεν θα ψάχνει πια πώς να ζήσει περισσότερο, αλλά πώς να ζήσει αληθινά. Γιατί η αιωνιότητα δεν αρχίζει μετά τον θάνατο, αρχίζει τη στιγμή που κάποιος επιλέγει να ζει με φως, αγάπη και συνείδηση του Χριστού μέσα του.